Institute for War and Peace Reporting | Giving Voice, Driving Change

ضربه ی قتل بن لادن بر طالبان

علیرغم هراسها در مورد حملات انتقام جویانه، تحلیل گران پیشبینی می کنند که روحیه و منابع تمویل مالی شورشیان آسیب خواهد دید.
By Mina Habib, Shahpoor Saber
Taliban members in Kandahar surrender and join the government's peace process, April 2011. (Photo: ISAF/Major James Crawford)

گزارشی از مینا حبیب، شاپور صابر- افغانستان

گزارش شماره 397

13 می 2011

تحلیلگران افغان می گویند که مرگ اسامه بن لادن ممکن است میان القاعده و طالبان فاصله ایجاد کند و شورشیان برای پیوستن به پروسه صلح بیشتر تحت فشار قرار گیرند.

باوجود هوشدارها مبنی بر اینکه ممکن است کشتن بن لادن در پاکستان بتاریخ 1 ماه می منجر به افزایش ناگهانی حملات گردد، حکومت افغانستان معتقد است که در دراز مدت این حادثه اثرات مثبت خواهد داشت.

ظاهر عظیمی، سخنگوی وزارت دفاع گفت: "هیچ شکی نیست که حملات و جنگ برای مدتی شدت خواهد یافت، چون القاعده و طالبان در پی انتقام خواهند بود. اما این وضعیت در دراز مدت به سود صلح در افغانستان بهبود خواهد یافت."

عظیمی در عین حال هوشدار داد که نفوذ القاعده در آینده ی قابل پیشبینی همچنان قوی خواهد ماند.

او افزود: "نباید فکر کرد که القاعده با مرگ بن لادن کاملاً از بین رفته است."

بسم الله محمدی، وزیر داخله افغانستان گفت این واقعیت که بن لادن برای آنقدر مدت طولانی در پاکستان مخفی شده بود، شک جدی را نسبت به همکاری پاکستان در جنگ علیه تروریزم بوجود آورده است.

او افزود که این امر دخالت اسلام آباد را در امور افغانستان مورد سوال قرار داده است. افغانها دیریست که معتقدند اسلام آباد به شورشیان اجازه می دهد تا در پاکستان مستقر شوند، و علیه آنها بقدر کافی مبارزه نمی کند.

او افزود: "تامین امنیت تا زمانی که تجهیز، تمویل و مراکز تربیه تروریستان در خارج از کشور متوقف نشده است، کار بسیار مشکل خواهد بود."

برخی آگاهان به این باورند که اگر اسلام آباد برای توضیح چگونگی حضور طولانی مدت بن لادن در پاکستان زیر فشار قرار گیرد، ممکن است در نتیجه حمایت پنهانی مقامات پاکستانی از فعالیت های شورشیان در افغانستان را کاهش یابد (برای معلومات بیشتر به گزارش مرگ بن لادنشک افغانها را نسبت به پاکستان ثابت می کند، مراجعهنمایید).

هادی خالد جنرال بازنشسته ی افغان، گفت با کشته شدن بن لادن، طالبان جز وارد شدن به گفتگوها با حکومت افغانستان راه دیگری ندارند.

او گفت: "از یک سو پاکستان به دلیل فشارهای بین المللی قادر به حمایت از آنان نخواهد بود. از سوی دیگر، تمویل کنندگان القاعده ممکن است پس از مرگ بن لادن تمایلی به تمویل آن گروه نداشته باشد، زیرا آنان ممکن است به دیگران مانند اسامه اعتماد نکنند. لذا القاعده دیگر توانایی کمک به طالبان را نخواهد داشت."

طالبان از اظهار نظر در مورد قتل بن لادن ابا ورزیده اند، هرچند ذبیح الله مجاهد سخنگوی آن گروه گفت که ایالات متحده شواهد محکمی که مرگ بن لادن را ثابت کند، ارایه نکرده است.

یک قوماندان طالبان در ولایت هرات که نخواست نامش افشا شود، گفت: "اگر بن لادن زنده باشد، من خوشحال می شوم که او هنوز می جنگد، اما اگر شهید شده باشد شهادت اش را تبریک می گویم."

قوماندان به آی دبلیو پی آر گفت اگر بن لادن کشته شده باشد، این امر شورشیان را وادار به تغییر جهت شان نخواهد کرد.

او گفت: "من به خدا ایمان و باور دارم، و به کمک او مبارزه خود را ادامه خواهیم داد. بزرگترین سلاح ما... ایمان ما به زندگی در آخرت و کمک خداوند است."

او گفت طالبان برای ادامه جنگ منابع لازم را در اختیار دارند.

او گفت: "ما برای ساختن بمی که برای تخریب تانک چندصد هزار دالری دشمن و سرنشینان تانک استفاده می کنیم، 2000 افغانی مصرف می نماییم. ما حتی معاش نیز نمی گیریم. ما برای بن لادن و ملا عمر نه بلکه برای خداوند و کشور خود می جنگیم."

برخی کارشناسان می گویند با آنکه القاعده ممکن است برخی عملیات های طالبان را تمویل کرده باشند، اما این دو سازمان اهداف کاملاً متفاوت را تعقیب می نمایند، لذا مرگ بن لادن الزاماً منجر به تضعیف شورشیان نمی گردد.

احمد غنی خسروی، آگاه امور سیاسی گفت که طالبان هرگز در زمینه تمویل یا رهبری به القاعده کاملاً وابسته نبوده است.

او در عین حال گفت که کشتن بن لادن تاثیر شدیدی بر روحیه طالبان خواهد گذاشت.

او گفت: "فعلاً طالبان در وضعیت روحی بسیار بدی قرار دارند.آنها بخوبی آگاه اند که امریکایی ها در پی زنده یا مرده بن لادن بودند، و حال که او را یافته اند نوبت ملا عمر و سایر رهبران طالبان رسیده است.

"برای فعلاً، آنها در مورد چگونگی حفاظت خود شان نسبت به اجرای جنگ بیشتر می اندیشند."

مینا حبیب و شاپور صابر گزارشگرانی در کابل و هرات می باشند که از سوی آی دبلیو پی آر تربیت شده اند.

More IWPR's Global Voices