Institute for War and Peace Reporting | Giving Voice, Driving Change

روزهای سخت هندوها و سکهه های افغان

.تلاش جامعه ی رو به کاهش هندوها و سکهه های افغانستان برای حفظ هویت شان
By Mina Habib, Abdali

گزارشی از مینا حبیب و ابدالی

ام ریت سينگ در حالیکه در دکان کوچک خوراکه فروشی اش واقع شوربازار کابل نشسته است، می گوید: "با ما مانند انسان برخورد نمی شود. وقتی زنده ایم مورد بی احترامی، توهین و لت و کوب قرار می گیریم... و زمانی که میت خود را به محل هندو سوزان که ملکیت خود ماست می بریم، آنها نمی گذارند جسد  را بسوزانیم و می گویند این کار باعث ایجاد بوی بد می شود."

این مرد 45 ساله پرسید: "آیا ما درین کشور حقی داریم یا خیر؟"

سيک ها و هندوها در افغانستان امروز جامعه بسیار کوچکی را تشکیل می دهند. در گذشته آنها نقش بسیار مهم را بعنوان تاجران و متشبثان بازی می کردند و صدها سال با سایر ساکنان این کشور زندگی نسبتاً آرامی را سپری کردند. اکثر آنان در کابل پایتخت افغانستان و شهر جنوب شرقی خوست به سر می بردند.

به گفته اوتار سنگه، رییس شورای ملی سیک ها و هندوها، تعداد 390 خانواده هندو و سیک در افغانستان زندگی می کنند. به گفته او قبل از سقوط رژیم تحت حمایت شوروی در سال 1992، نفوس هندو و سیک به 200 هزار نفر می رسید.

در جریان جنگ هاى تنظيمى  که پس از سقوط رژیم یادشده براه افتاد، بسیاری آنان در کشورهای دیگر، بخصوص هند هجرت کردند. زندگی برای کسانی که در کشور باقی ماندند در سال های 1996-2001 دوره حاکمیت طالبان بسیار ناگوار گردید. آزادی اجرای مراسم مذهبی آنان محدود شد و سوزاندن میت کاملاً منع گردید.

هرچند این ممنوعیت رفع شده است، اما اوتار سينگ گفت که مراسم تشییع جنازه هنوز یک مشکل عمده می باشد و مردم با سوختاندن اجساد در محل هندو سوزان در قلاچه کابل که 120 سال قدامت دارد، مخالفت می کنند.

او گفت: "وقتی جسد مردگان را به محل هندوسوزان می بریم، با خود پولیس را نیز می بریم. باوجود آن، مردم محل بالای ما سنگ پرتاپ می کنند. آنان به میت ما بی احترامی می کنند." او افزود که علیرغم مراجعه به پارلمان، کمیسیون مستقل حقوق بشر، دفتر ملل متحد و سفارت ایالات متحده، کمک چندانی درین زمینه برای شان نشده است.

داود امین، معاون قوماندانی امنیه کابل گفت که نیروهای آنان در حفاظت ازین اقلیت مذهبی حداکثر تلاش شان را انجام می دهند.

او گفت: "ما همیشه با آنان کار کرده ایم. ما آنان را همراهی کرده و نگذاشته ایم کسی به آنان توهین کنند. باشندگان محل تنها یک بار بروی شان سنگ پرتاپ کردند، و ما مانع ادامه آن کار شدیم. هروقتی که از ما خواسته اند، برای شان کمک کرده ایم."

باشندگان قلاچه تاکید دارند که آنان با هندوها و سيک ها هیچ مشکلی ندارند و تنها مشکل شان با سوختاندن اجساد است.

غلام حبیب فواد، معاون رییس شورای قلاچه گفت که محل هندو سوزان قبلاً خیلی دورتر از مناطق رهایشی بود، ولی حالا دران مناطق خانه ساخته شده و وضعیت تغییر کرده است.

او گفت: "وقتی آنها درانجا اجساد را می سوزانند، بوی آن به خانه ها نفوذ می کند. بسیاری افراد حساسیت نشان می دهند و مریض می شوند. اطفال می ترسند. برخی خانواده ها مجبور می شوند برای چندین روز خانه های خود را ترک کرده و به خانه های اقارب شان بروند."

اوتار سينگ گفت که هندو سوزان هیچ تاثیری بر محیط زیست ندارد.

او گفت: "نمایندگان مردم محل و پولیس در وقت سوختاندن اجساد حضور داشته اند، و حتی آنها گفته اند که هیچ بویی احساس نمی کنند."

انار کلی  هنریار، یک عضو سيک مشرانو جرگه می گوید که او موضوع هندوسوزان را در بلندترین سطوح مطرح کرده است.

هنریار که از سال 2010 تاکنون بعنوان تنها فرد غیر مسلمان در مجلس سنا حضور داشته است، گفت: "من موضوع {قلاچه} را شخصاً با مقامات حکومتی در میان گذاشته ام. آنان همکاری کرده اند. فکر می کنم برخی عناصر مشخص سیاسی و دخالت های خارجی برای هندوها و سيک ها مشکل خلق می کنند، چون ما قبلاً با برادران مسلمان خود مشکلی نداشته ایم."

بسیاری هندوها و سيک ها  می گویند که آنان از سوی همسایه های شان مورد تهدید، توهین و خشونت های فزیکی قرار می گیرند.

بجهن سينگ که در کابل دکان خوراکه فروشی دارد: گفت "زنان ما بیرون رفته نمی توانند. زمانی که اطفال ما به مکتب می روند، از سوی همصنفی های شان بخاطر هندو بودن توهین می شوند. تعدادی از برادران هندوی ما مورد لت و کوب قرار گرفته و پول شان غارت شده است. همه حقوق ما پایمال شده است. کاش {حکومت} ما را به کدام کشور دیگر بفرستد."

هنریار تاکید داشت که سيک ها و هندوها با مشکلاتی مواجه بوده اند که به گفته او ناشی از جهالت در میان مردم می باشد. او گفت که از رسانه ها و وزارت حج و اوقاف خواسته است تا کمپاین آگاهی عامه را راه اندازی کنند.

او گفت: "به نظر من، سطح پایین سواد، مهاجرت {افغان هایی که برگشته اند} و کمبود معلومات درباره اقلیت هندو از جمله دلایل این مشکل است. اما همه اینطور نیستند. تنها تعدادی افراد جاهل اند که دست به اینگونه کارها می زنند. ما درین موارد با پولیس در تماس شده و آنان نیز کاملاً همکاری کرده و افراد دخیل {در اذیت هندوها و سيک ها} را مجازات کرده اند."

هنریار گفت که او طرحی را پیشکش کرده است که به اساس آن محل رهایشی ویژه ی هندوها و سيک ها در شرق شهر کابل مجهز با مکاتب، محل هندو سوزان و سایر امکانات ساخته خواهد شد. اما تاکنون واکنش ها در برابر این طرح امیدوار کننده نبوده است.

او گفت: "حال که ما شهرک را راه اندازی کرده ایم کسی آماده نیست به آنجا برود. شاروالی هر روز به من زنگ می زند و می گوید که کار ساخت و ساز باید آغاز شود."

هندوها و سيک هایی که در کابل زندگی می کنند می گویند رفتن به خانه های جدید مشکلات آنان را حل نخواهد کرد، و اگر خارج از پایتخت بروند با تهدیدات امنیتی بیشتر مواجه خواهند شد.

منپال سينگ باشنده شهر کابل گفت: "ما در قلب کابل با تمام نیروی پولیس و قوانینی که درینجا حاکم است امن نمی باشیم، پس چطور می توانیم در دشتی که 20 کیلومتر از شهر دور است بسر ببریم؟ ساکنان قریه های دیگر با ما چه برخورد خواهند کرد؟ آیا جای دیگری در کابل نبود که مجبور شده اند ما را به دشت ها و کوه ها بفرستند؟"

با اینهمه برخی ها هنوز خاطرات روزهایی را که هندوها و مسلمانان زندگی صلح آمیزی داشتند، بیاد دارند.

بادشاه، دکاندار در شهر خوست گفت: "ما در غم و شادی همدیگر شریک بودیم. وقتی امروز به هند می رویم به خانه های آنان اقامت می کنیم. آنها افغانهای با غیرت می باشند. مهمان نواز اند. آنان در حل مشکلات با ما دست شان را یکی می کردند. دلم برای شان تنگ شده است."

سامترال، هندوی خوستی که در کابل به سر می برد، گفت: "ما با برادران مسلمان خود چنان صمیمی بودیم که هرگز به این فکر نمی کردیم که ما کی هستیم و آنان کی اند. ما همه یک افغان بودیم."

او گفت که هنوز با هندوهای افغانی که در هندوستان زندگی می کنند در تماس است.

او افزود: "همه آنها بخاطر خانه ها و قریه های شان دلتنگ اند. کاش امنیت می بود تا می توانستیم بار دیگر در کنار هم زندگی کنیم."

مینا حبیب گزارشگریست در کابل که برای آی دبلیو پی آر گزارش تهیه می کند. ابدالی گزارشگریست در ولایت خوست که از سوی آی دبلیو پی آر تربیت شده است.