Institute for War and Peace Reporting | Giving Voice, Driving Change

افغان‌ها و نیپالی‌ها در مورد کشمکش‌های موجود تبادل نظر کردند

فعالان متفق اند که مشارکت مدنی و عدالت اجتماعی کلیدهای تامین ثبات در جامعه اند.
By IWPR Afghanistan
(Photo: IWPR)

کارشناسان افغان و نیپال در یک فرصت نادرِ که از سوی آی‌ دبلیو پی آر فراهم شده بود تجارب شان را از زندگی در جوامع که برای رهایی از کشمکش‌ها تلاش می‌کننداز طریق گفت‌و‌گوی انترنتی به اشتراک گذاشتند.

افغانستان سه دهه جنگ را متحمل شده است و اکنون با چالش مذاکره صلح با طالبان مواجه است.

نیپال تجربه‌ی ده‌سال جنگ های داخلی را دارد که باعث کشته شدن ۱۷۰۰۰ تن و آواره شدن ۱۰۰۰۰۰ تن شد. هرچند این جنگ‌ها در سال ۲۰۰۶ با توافق بین دولت و آشوبگران کمونست پایان یافت، اما گفت و گو کنند گان گفتند که آنان تا هنوز برای تامین ثبات سیاسی تلاش می‌کنند.

مناظره جولای بین اشتراک کنندگان افغان و نیپالی از طریق اسکایپ در غرب کشور در ولایت هرات برگزار شد.

مناظره کنند گان به این توافق رسیدند که جامعه مدنی باید نقش فعالی را در حل مشکلات و کشمکش‌ها ایفا کند.

اشتراک کنندگان افغان همچنان تاکید کردند که جامعه بین‌المللی به‌ویژه ایالات متحده امریکا باید در آوردن صلح و سیستم حکومتداری خوب در کشور نقش مرکزی را ایفا کنند.

چاندنی پاندی، استاد جامعه شناسی در دانشگاه «کنگ کتماندو» در مرکز نیپال، گفت که صلح در کشور آنان پس از سپری کردن چهار مرحله دشوار به‌دست آمده است.

وی گفت: « ما در نخست کشورمان را آماده برای پذیرفتن صلح ساختیم. سپس به حمایت جامعه مدنی ثبات سیاسی پیدا کردیم. پس از آن، قدرت سیاسی را عادلانه تقسیم و در نهایت، تمام کاستی‌ها و نقاط ضعف کشورمان را تحلیل و پلان‌ اصلاحی‌مان را به اساس آنها طرح کردیم.»

در همین حال، الینا، فعال حقوق مدنی از نیپال گفت که افغان‌ها نیز برای تشخیص علل کشمکش‌های موجود در کشورشان نیاز به برگزاری یک مناظره عامه دارند.

او گفت که رهایی از این کشمکش‌ها بدون تشخیص علل، پی‌آمدها و راه‌‌حل‌های خشونت ممکن نیست.

حبیب‌الرحمن پدرام، عضو شورای ولایتی هرات می‌گوید که خشونت‌های موجود در افغانستان عمدتا به‌دلیل مداخلات قدرت‌های منطقه است.

عبدالقادر رحیمی رییس دفتر ساحوی کمیسیون حقوق مستقل بشر افغانستان نیز با تایید این نظر می‌گوید که بیرون شدن نیروهای ایتلاف ازافغانستان ممکن روند صلح را سال‌های زیادی به تاخیر بیندازد ونیز خلای بوجود آمده امکان دارد باعث بروز یک سلسله تنش‌های منطقوی بالای منابع انرژی شود.

وی در ادامه گفت: « اولین جنگ بین مجاهدین و حکومت وقت افغانستان بوقوع پیوست. جنگ دوم با طالبان بود. جنگ سوم بین حکومت حامد کرزی و طالبان رخ داد و چهارم آن بین امارت اسلامی و دولت فعلی جریان دارد و تا حال خاتمه نیافته است.»

گیتا شرستا، مامور عالی رتبه دولت نیپال در حقوق بشر در مناظره جولای گفت که به باور وی صلح تنها به معنای نبود جنگ نیست. مردم نظر به شرایط شان تعاریف مختلفی از صلح ارایه می‌کنند.وی گفت: « از دید من صلح، مصوونیت است، وضعیتی که صدای شلیک و انفجاری شنیده نشود و یک فرد بتواند در امنیت کامل زندگی کند.»

مندیرا راوَت، بنیان‌گذار و رییس مرکز آموزشی «اوتسا» در نیپال نیز به این نظر است که حکومت افغانستان نیازبه مشاوره با ملت دارد.او بر نقشیکه جامعه مدنی در آوردن صلح به نیپال، به ویژه از طریق مبارزه برای تغییرات در قانون اساسی این کشور بازی کرده بود تاکید کرد.

راوات همچنان تاکید کرد که برقراری عدالت در جامعه زمینه را برای تامین ثبات دوامدار مساعد می‌سازد.وی علاوه کرد: « دولت افغانستان برای آوردن صلح باید اصول عدالت را میان تمام اقوام و اقشار این کشور تقویت نماید.»